Giro d'Italia 2022

Etappe 18: Fata morgana

18 (2) (1)

Koortsachtig schieten de sprinters wakker in hun krakkemikkig hotelbed. Nog steeds bekomend van hun nachtmerrie met hoofdrollen voor de Verrogne, Mortirolo en Monterovere, pakken ze het routeboek erbij. Wanneer het boek openvalt op de achttiende etappe geloven ze hun ogen niet, het lijkt wel een fata morgana! Pal in het midden van een loodzware en bergachtige derde week, zit namelijk deze volledig vlakke etappe verscholen. De allerlaatste kans voor de sprinters om prijs te rijden!


5 mei 2022 in Wielrennen

Dit is de laatste potentiële kans voor de sprinters, maar het is nog niet zo vanzelfsprekend dat die kans ook gepakt wordt. Na bijna drie weken koersen zal van frisheid nog nauwelijks sprake zijn. Allereerst wordt het dus tellen hoeveel paar snelle sprintersbenen nog aanwezig zijn en daarna, hoeveel van die benen nog over voldoende jus beschikken om er een stevig sprintje uit te persen. Als beide vragen een laag responscijfer krijgen, kan dit dan ook makkelijk uitdraaien tot een gouden dag voor de vluchters. In dat geval zal er een enorme strijd zijn op de weinige vlakke wegen die Trentino bezit. Een vroege vlucht voorspellen heeft altijd een hoog loterijgehalte, al zijn het in deze fase van een grote ronde meestal de grotere motoren die nog op het hoogste toerental draaien.

Met Le Scale di Primolana en de Muro di Ca’ del Poggio (niet te verwarren met die uit San Remo) liggen er twee korte beklimmingen op de route, al liggen die te ver van de streep om een grote invloed uit te oefenen op het koersverhaal. In de buurt van Treviso wacht dan ook de climax van de achtervolging door het peloton op de vroege vluchters. Slagen die laatsten erin om de grote meute net voor te blijven? Of wordt het toch een sprinter die de overwinningsdroogte doorbreekt nabij de stadswallen die Treviso al sinds de 15e eeuw beschermen voor barbaarse aanvallers? 

 

De Italiaanse stad op een steenworp afstand van Venetië heeft trouwens een groot hart voor de koers en organiseerde al twee wereldkampioenschappen. In 1999 veroverde Jan Ullrich er zijn eerste regenboogtrui tegen de klok, en negen jaar later was Lars Boom de beste van de wereld in het veldrijden. De juniorenkoers werd toen trouwens gewonnen door Arnaud Jouffroy, die al snel in de anonimiteit verdween. De zilveren junior bouwde een iets roemrijkere carrière uit. Zijn naam? Peter Sagan!


Deel dit artikel
Gamecenter