Parijs-Nice: de nagel aan de doodskist van Meneer Scorito
Sommige ideeën zijn als een slechte transfer: iedereen ziet van mijlenver aankomen dat het misgaat, behalve degene die ‘m door wil drukken.
Vorig jaar dropte Meneer Scorito in de podcast al een ogenschijnlijk onschuldig ideetje:
“In het derde weekend van het Klassiekerspel hebben we geen koers… misschien kunnen we de koninginnenrit van Parijs-Nice toevoegen.”
Zo’n zin waarvan je achteraf denkt: hier had iemand moeten ingrijpen.
Maar wat eenmaal in het hoofd van Meneer Scorito zit, krijgt vroeg of laat een plek in de app. En dus werden dit jaar doodleuk twee ritten toegevoegd: een bergrit uit Parijs-Nice en een sprintje uit Tirreno-Adriatico. Want ja, waarom niet?
De reactie van de Scorito-community liet zich raden. Het Klassiekerspel is heilig. Dat is geen speeltuin voor experimenten, maar een zorgvuldig uitgebalanceerd ecosysteem van kasseien, wind en opportunisme.
En toen kwam daar ineens… een rittenkoers tussendoor fietsen.
De puristen sprongen boven op de barricades: “Dit hoort hier niet.”
En eerlijk is eerlijk: ze hadden een punt. Een meerdaagse koers in een spel dat draait om eendagskoersen voelt ongeveer zo logisch als een tijdrit in Parijs-Roubaix.
Maar er was ook een andere kant. De puzzelaars. De chaosliefhebbers. De mensen die dachten: heerlijk, eindelijk Vingegaard opstellen en een extra weekend Scorito-koers.
Meer opties, meer variatie, meer spel. Op papier klonk het allemaal best verdedigbaar.
Tot de realiteit zich ermee ging bemoeien.
Nog vóór het derde weekend begon, verdwenen Almeida en Skjelmose van de startlijst. De eerste stoeltjes gingen in rook op en de eerste berichten richting “die van Scorito” werden verstuurd. Maar goed, dat hoort erbij. Wielrennen is geen schaakspel.
Of nou ja, dat was nog de theorie.
Toen kwam Parijs-Nice zelf.
Eerst Ayuso eruit. Weer een hap uit het peloton van zorgvuldig gekozen kopmannen.
De irritatie begon te borrelen. Maar het echte spektakel moest nog komen.
Want waar Scorito rekende op een mooie koninginnenrit richting Auron, rekende de natuur op iets anders: sneeuw, kou en een organisatie die al twee jaar op rij had laten zien niet vies te zijn van een last-minute aanpassing.
Iedereen zag het aankomen. Behalve, nou ja…
De rit werd ingekort. Logisch. Jammer, maar logisch.
Maar toen kwam het: 47 kilometer. Nauwelijks hoogtemeters. Regen. Sprint.
Een sprint. In een etappe die bedoeld was om het klassement te beslissen.
Dit was geen pech meer. Dit was wielrennen die persoonlijk een hekel aan je heeft.
In Scorito-land brak de pleuris uit.
Teams vol klimmers leverden nul punten op. Nul. Terwijl ergens anders mensen met Girmay, Pithie en Teunissen ineens Sinterklaas vierden in maart. Verschillen van honderden punten vlogen je om de oren.
En ja, dán komt de onvermijdelijke conclusie:
“Zie je wel. Dit spel is kapotgemaakt.”
De ironie? Er waren dus wél mensen die profiteerden. Die het zagen, gokten en wonnen. Maar die nuance verdwijnt altijd snel als je zelf net 300 punten om je oren hebt gekregen.
In de podcast klonk Meneer Scorito zoals altijd zelfverzekerd.
Niet alles is te voorspellen.
Een bergrit die verandert in een sprint? Ja, dat is gewoon bizarre pech.
En uitvallers horen erbij, al is dat risico wel groter bij een meerdaagse rittenkoers.
Allemaal waar.
Maar het is niet alleen dit risico dat je binnenhaalt in het Klassiekerspel.
Je haalt ook chaos binnen. En die kwam, zoals chaos dat doet, precies op het slechtst mogelijke moment.
Of Parijs-Nice volgend jaar terugkeert in het Klassiekerspel?
Laten we het zo zeggen: de koers heeft inmiddels ongeveer dezelfde Scorito-reputatie als Arnaud de Lie.
En dat is zelden een goed teken.
Parijs-N bij het Klass-spel was helaas geen succes, mede door de extreme parcourswijziging.
— Meneer Scorito (@MeneerScorito) March 16, 2026
Grote tegenvaller en ik begrijp zeker de frustraties.
Uitgangspunt van een aanpassing is altijd om een spel aantrekkelijker te maken. Zo zijn we groot geworden en daar gaan we mee door.
