Door: een iets (te) fanatieke Scoritospeler
Zondag 19 juli. De dag van de WK-finale.
Gedurende het toernooi had ik een steeds grotere hekel aan Argentinië gekregen. Niet alleen omdat het land zich met de nodige moeite richting de finale had gevoetbald, maar ook omdat enkele arbitrale beslissingen onderweg bepaald niet in Argentijns nadeel waren uitgevallen. Bovendien hadden de spelers zich opnieuw niet overal van hun meest sportieve kant laten zien. Het riep herinneringen op aan vier jaar eerder, toen Argentinië Nederland in de kwartfinale naar huis stuurde en daarbij ook niet bepaald vrienden voor het leven maakte. En uitgerekend voor dát land moest ik vanavond juichen.
Niet uit liefde voor het Argentijnse voetbal. Niet omdat ik plotseling een zwak had gekregen voor theatrale valpartijen, tijdrekken en opstootjes. Nee, Argentinië moest winnen omdat ik dan op Scorito bij de beste één procent van alle deelnemers zou eindigen, goed voor een gouden beker. Bovendien zou ik daarmee ook de familiepoule winnen. De dubbel lag binnen handbereik.
Mijn schoonmoeder had Spanje als wereldkampioen en zou bij een Spaanse zege boven mij eindigen. Zelf zou ik met een overwinning van de Zuid-Europeanen bovendien hooguit zilver pakken. Dus werden de principes opzijgeschoven en koos ik, met tegenzin, voor Argentinië. Dat bleek een bijzonder onprettige keuze.
Spanje viel aan. Argentinië liep erachteraan. Spanje combineerde, creëerde en voetbalde voortdurend vooruit. Argentinië produceerde in negentig minuten een expected goals-waarde van 0,00. In de blessuretijd kreeg Enzo Fernández ook nog rood, waarna Argentinië zich in de verlenging nog verder terugtrok. Het werd overleven, wegwerken en hopen op strafschoppen. Er stond maar één ploeg op het veld die wereldkampioen wilde worden door daadwerkelijk te voetballen.
Ik was op dat moment allang geen neutrale toeschouwer meer. Ik had al 105 minuten gespannen op de bank gezeten en met iedere doelpuntloze minuut groeide de hoop op die digitale gouden beker. Misschien zou Argentinië het toch redden. Misschien kwamen er strafschoppen. Misschien viel alles alsnog precies goed. En toen scoorde Ferran Torres.
Voor iedere neutrale kijker was het een prachtig moment. Voor mij voelde het alsof de wereld even verging. Ik liet me verslagen achteroverzakken op de bank. En na 120 minuten en wat blessuretijd was het definitief: Spanje was wereldkampioen.
En eerlijk is eerlijk: het was verdiend. Spanje had de zwaarste route naar de finale afgelegd, het tot dan toe oppermachtige Frankrijk op overtuigende wijze verslagen en ook in de eindstrijd als enige ploeg echt aanspraak gemaakt op de overwinning. Waar Argentinië tijdens de wedstrijd voetballend klappen kreeg, bleek het na de wedstrijd toch ook uit te kunnen delen. Ook daarin stond Spanje boven de tegenstander.
Geen gouden beker, zelfs geen zilveren, en in de familiepoule voorbijgestreefd door mijn schoonmoeder. Mijn wekenlange analyses en zorgvuldig uitgedachte strategie (en hebzucht) bleken uiteindelijk minder waard dan schoonmoeders keuze op basis van dat mooie rode shirt en die leuke vlag.
Spanje, gefeliciteerd. Schoonmoeder, jij ook.
